Sınıfta kalabalık, ruhunda sessizlik taşıyanların hikâyesi…

Eğitimci olmak, çoğu insanın sandığından daha yalnız bir uğraştır. Sınıf doludur, koridorlar seslidir, teneffüslerde yüzlerce öğrenci yanınızdan koşarak geçer; ama bazen öğretmenin içinden geçen duygu sadece şudur:
“Beni gerçekten anlayan var mı?”

Çünkü öğretmenlik, kalabalığın içinde yapılır; ama çoğu gece, sessizlikte taşınır. Gün içinde onlarca öğrencinin gözünün içine bakarsınız, cümleler kurarsınız, umut aşılamaya çalışırsınız. Fakat günün sonunda herkes gider ve sınıf boş kalır. İşte o boşlukta ortaya çıkar öğretmenin en sahici hâli: yalnız ve düşünen insan.
Bu yalnızlık, bir terk edilmişlik değil; daha çok omuzlarındaki sorumluluğun ağırlığıyla baş başa kalmak gibidir.

Öğretmen çoğu zaman güçlü görünmek zorundadır; çünkü onun yorgunluğu öğrencinin gözünde “umut kaybına” dönüşebilir. Bu yüzden içinden geçeni söylemez. Sınıfa kırgın girse bile ses tonunu düzeltir, yüzüne bir tebessüm yerleştirir. Çünkü bilir: Öğrencinin dünyasında bazen bir öğretmenin gülümsemesi, bütün bir hayatı iyileştirebilir.

Ama işte tam da bu yüzden yalnızdır eğitimci insan.
Kimi zaman kendi duygusunu askıya alır, başkalarının yarasını sarar.
Kendi içindeki fırtınayı susturur, öğrencinin küçük bir sorusuna bile cevap olmaya çalışır.
Belki kimse görmez ama her öğretmenin içinde sessizce sorulan bir soru vardır:
“Bunca emek, kalplere gerçekten dokunuyor mu?”

Yalnızlık, eğitimcinin en büyük düşmanı değildir aslında.
Bazen en sadık yol arkadaşıdır.
Çünkü yalnız kalan öğretmen, kendini yeniden dinler.
Neden bu meslekte olduğunu hatırlar.
Bir öğrencinin sessiz teşekküründe, bir defterin kenarına yazılmış o küçük “Hocam iyi ki varsınız” cümlesinde, yalnızlığının çatlaklarından sızan ışığı fark eder.

Modern zamanlarda öğretmenliğin yalnızlığı biraz daha derinleşti.
Velinin beklentisi arttı, sistemin yükü büyüdü, saygı yer yer azaldı.
Ama yine de sınıfa girdiğinde göz göze geldiği öğrencinin bakışında bir şey değişmedi: umut.

İşte bu yüzden eğitimci insanın yalnızlığı, bir geri çekilme değil; kendini tüketmeden var olma çabasıdır.
Belki kalabalık alkışlamaz onu, belki manşetlere çıkarılmaz; ama bir çocuğun hayata tutunma sebebi olur.
Ve bazen insanı en çok onaran şey alkış değil, sessizce büyüyen bir etkidir.

Sonunda öğretmen şunu kabul eder:
Yalnızlık, onun zayıflığı değil; içten içe güç aldığı derin bir odadır.
O odada yeniden düşünür, yeniden sabreder, yeniden umuda tutunur.
Ve ertesi sabah yine sınıfa girer.
Belki biraz yorgun… ama hâlâ inanan bir kalple.

Adem Güngör/Kasım-2025

Bir zamanlar yalnızlık, bir köy evinin sessizliğinde, şehirden uzak bir dağın yamacında ya da gecenin derinliğinde hissedilirdi. Şimdi ise kalabalığın tam ortasında, yüzlerce insanın arasında, sürekli çevrimiçi olmanın içinde büyüyor. Artık yalnızlık bir yokluk değil, tam tersine fazlalığın içindeki eksikliktir.

Telefonumuz çalıyor, bildirimler yağıyor, sohbet pencereleri açık… ama içimizde hep aynı sessizlik: kimse kimseye gerçekten dokunmuyor. Çünkü dijital çağın insanı temas etmekten değil, temas edilmekten korkuyor. Sürekli konuşuyoruz ama duymuyoruz; paylaşıyoruz ama paylaşamıyoruz. Bu da modern çağın en ironik gerçeği: yalnızlık artık kişisel değil, kolektif bir deneyim.

Eskiden yalnızlık bir seçimdi; şimdi ise bir zorunluluk gibi içimize kazınmış. İnsan kalabalıkla var olmayı öğrendi ama kalabalıkta kendini kaybetmemeyi unuttu. Herkesin birbirine benzediği, aynı cümleleri kurduğu, aynı fotoğrafları paylaştığı bir dünyada, farklı olmak bile bir çeşit yalnızlık hâline geldi.

Belki de çağın en ağır yükü, “anlaşılamama” duygusudur. İnsan artık yalnız kalmaktan değil, kimse tarafından görülmemekten korkuyor. Çünkü görünürlük çağında görünmemek, yok olmakla eş anlamlı. Ama ne tuhaf: Bazen en görünür hâlimiz, en sahte maskemiz oluyor.

Modern insan, bir kahve kupasının buharında huzur arıyor; ama aynı anda o anı paylaşmak için telefonuna uzanıyor. Oysa yalnızlığın kıymeti, kimseyle paylaşmadığın birkaç sessiz saniyede saklıdır.
Yalnızlık, bir eksiklik değil; bazen bir arınma biçimidir. Düşünmenin, derinleşmenin, kendinle yüzleşmenin tek yolu. Fakat biz, yalnızlıkla dost olmayı unuttukça, kalabalıkların içinde daha da küçülüyoruz.

Belki de yapılması gereken, yalnızlıktan kaçmak değil, onunla barışmak. Çünkü insan yalnızken susmayı öğrenir; susunca dinlemeyi; dinleyince anlamayı. Ve anlamak, her çağda olduğu gibi, hâlâ insan olmanın en zor ve en güzel hâlidir.

Adem GÜNGÖR-2025/Ekim